Houden schrijvers van tsoenami's?
Als een nieuwsredactie zich waagt aan fictie
Stencilmachine van eigenbeleving
In
de prijzen bij festival Utrecht over Utrecht
Het moment bij uitstek om als schrijver je klep te houden, is als je in de prijzen valt. Een schrijver moet nooit te beroerd zijn op te snijden over zijn eigen verhalen, maar als een jury dat voor je doet, wat zou ik zelf dan nog kakelen? Zo wijs als een jury ben ik toch niet.
Op 17 juni viel ik bij het cinema- en literatuurfestival Utrecht over Utrecht in de prijzen met mijn korte verhaal Wielen en Werven. Ik won de Selexyz Broese Aanmoedigingsprijs 2007. De grootste aanmoediging lag misschien hierin dat ik na afloop van de feestelijke uitreiking kon vaststellen dat mijn verhaal de jury verdeeld had. Net echt, dacht ik toen ik blij met bloemen, beeldje, oorkonde en Broese cheques thuis zat, een verhaal waarover de jury elkaar in de haren is gevlogen.
Maar laat ik zwijgen.
Lees, als je zin hebt, zelf Wielen en Werven (pdf).
Op utrechtoverutrecht.nl vind je het hoe en wat van het festival in het Louis Hartlooper Complex.
En lees, als je je mening wilt ijken, het juryrapport:
"Sietse Brouwer heeft zich buitengewoon goed ingeleefd in het leven van een gehandicapte. De jury werd gepakt door de lotgevallen van de hoofdpersoon en heeft genoten van een verhaal dat boeide op verschillende niveaus. De lezer wordt meegenomen in de machteloosheid van de hoofdpersoon, omschreven met prachtige beeldspraak, aardige assonanties, mooie metaforen en prachtige alliteraties.Daarnaast prijst de jury de inbreng van de typisch Utrechtse elementen zoals de werven, die geïntegreerd zijn in het verhaal zodat het echt Utrechts wordt. De aanmoedigingsprijs is bedoeld voor talent dat zich nog beter kan ontwikkelen. De jury is ervan overtuigd dat de enorme hoeveelheid aan sentiment in dit verhaal het verhaal niet sterker maar zwakker maken, en zou bij een volgende inzending een verhaal van een dergelijke stijl maar met minder overkill aan sentiment willen lezen."
En als je literaire prijzen maar onzin vindt, omdat de
artistieke uiting wel het laatste is dat met competitie te maken heeft,
wees dan vooral gewóón welkom in mijn land
van inkt. De grootste trofee die de personages in mijn verhalen
op schaarse momenten binnenhalen, is waarschijnlijk dat ze loskomen van
ieder oordeel.